Zelfs in ons digitale tijdperk blijft een horloge een onmisbaar accessoire, als ik voor mezelf mag spreken. Mijn iPhone of aanverwanten zal ik niet vastnemen om het tijdstip te achterhalen, ik lees het uur af op de horloge rond m’n pols.

Mijn laatste exemplaar is zo’n 5 jaar onafscheidelijk aanwezig geweest van mijn linkerarm, maar ook onherstelbaar beschadigd – het klokje zat in het bandje verwerkt, waardoor een nieuw bandje niet mogelijk was. Mijn O’clock draag ik ook nog wel, maar niet op beurzen of zakelijke meetings waar veel oudere generaties de toon voeren (lees: in hun ogen niét professioneel – wat ik trouwens b******* vind… open minds, pls?!). Gevolg van dit alles: op zoek naar een nieuw & net exemplaar.

Horloge hunting staat niet in mijn top 10 van meest leuke bezigheden. En dan nog. Aangezien België een land is dat ver achterstaat op gebied van design, kon ik enkel wishlist materiaal vinden op het wereldwijde web. De Inno was de meest logische kandidaat, gezien veel merken op 1 plek en op de weg werk-huis. Feit één: ik hou niet van klassiek. Feit twee: ik heb dunne polsen. Met andere woorden: bye bye 90% van de horloges. Er was welgeteld 1 exemplaar dat ik acceptabel vond – kieskeurig? Ik? Nee… Het werd een exemplaar van DKNY, clean en proper. Ik betaalde er zo’n €90 voor, wat mooi binnen mijn budget viel. Het moet tenslotte enkele jaren meegaan. Wat zoveel wil zeggen als: pas binnen 5 jaar moeten jullie mijn zoektocht naar een horloge herlezen. Hopelijk heeft België tegen dan wat bijgeleerd op gebied van design.