Ik liep al weken lang, elke ochtend en avond, langs een niet nader genoemde schoenenwinkel in Antwerpen – niet omdat ik de naam niet wil vernoemen, maar omdat ik de naam simpelweg niet wéét, omdat mijn aandacht werd opgeëist door iets anders.

En dat “anders” waren deze zwarte laarsjes. Onze eerste ontmoeting vond zo’n 6 weken geleden plaats, vlak voor de solden. Liefde op het eerste gezicht. Pure extase… want ik ben al 2 jaar op zoek naar de perfecte, stoere veterlaarsjes inclusief stylish hak. Maar €140 vond ik nogal veel, zo vlak voor de uitverkoop. En die hak… 11 cm is niet bepaald euh… handig. Midden januari had ik deze schatjes al een dozijn keer aan mijn voeten gehad – 36? 37? Zeker niet te groot? Niet te klein? – in een dozijn verschillende winkels. Maar -30% is niet genoeg naar mijn mening, dus hield ik het nog één week langer uit. Uiteindelijk betaalde ik iets minder dan €64, wat naar mijn bescheiden mening een succes genoemd mag worden.

In mijn niet te stoppen extase besloot ik ze de volgende dag aan te trekken voor een doordeweekse working day. Niet het slimste idee: aangekomen op kantoor had ik vreselijke rugpijn en mijn linkervoet was in een diepe slaap verzonken. Ondertussen weet ik dat dit paar niet zo goed samengaat met 8 uur in de ochtend. Dan ben ik simpelweg nog niet wakker genoeg om deze twee de baas te kunnen. Maar damn… nooit geweten dat 11cm (min die centimeter aan de voorkant) zo comfy kan wandelen. Niet voor een dagje shoppen (of een vroege ochtend), wel voor een avondje uit.

Jep, u mag mij de gelukkige eigenaresse noemen van dit paar zwarte laarsjes. Ik ben al bang voor de dag dat de vuilnisbak hun laatste rustoord zal zijn. Maar tot dan: Happy Me!